Een doodnormale vraag, met een eenvoudig antwoord: ja of nee.<\/p>\n
Een vraag die we allemaal weleens stellen of die ons wordt gevraagd.<\/p>\n
Ook ik krijg deze vraag weleens.<\/p>\n
Het leukst vond ik de manier waarop mijn oppaskind Paul, toen drie, het vroeg. Met zijn hoofd een beetje schuin en met stralend blauwe ogen zei hij: \u2018Heb je thuis ook kindjes?\u2019<\/p>\n
Begin twintig was ik. Ik studeerde en had als bijbaan \u2018oppassen\u2019. Voor mij een logisch vervolg van mijn jaar als au pair.<\/p>\n
Zowel \u2019s avonds (handig, met mijn studie) als overdag. Vele, vele uren bracht ik op die manier door in andermans huis en met andermans kinderen.<\/p>\n
Kinderen in alle leeftijden: van baby tot puber.<\/p>\n
Zelf had ik ze niet. Dus mijn antwoord was \u2018nee\u2019. Als driejarige geloofde hij dit natuurlijk niet meteen. Eerst zien. Toen hij bij mijn ouders thuis, waar ik toen nog woonde, zag dat er geen kinderen waren, was het waar.<\/p>\n
Later toen ik als docente Nederlandse les aan anderstaligen gaf, werd die vraag me heel vaak gesteld. Bij iedere nieuwe kennismaking met een groep cursisten, was er wel iemand die deze vraag stelde. Ik vond dat ook heel normaal. Niet in alle culturen wordt het als gewoon beschouwd dat je als eind twintiger, op jezelf woont en nog geen kinderen hebt. Hoe vaak ik toen niet hoorde: \u2018Dat komt vast snel\u2019.<\/p>\n
Maar de jaren gingen voorbij en het kwam niet snel.<\/p>\n
Dat kwam ook, omdat de beroemde prins op het witte paard mijn pad niet snel kruiste.<\/p>\n
Van \u00e9\u00e9n ding was ik zeker: ik wilde die kinderen alleen als ik die prins had gevonden. Niet als ik in mijn eentje was.<\/p>\n
Toen ik die prins vond, was ik 36. Zevenendertig toen we gingen samenwonen en 39 toen we trouwden.<\/p>\n
De kinderen kwamen niet.<\/p>\n
Het stellen van de vraag ging door. Logisch, als je iemand leert kennen wil je dit natuurlijk ook duidelijk hebben.<\/p>\n
Soms op een verrassende manier. Een collega vroeg eens: \u2018Hoe is het met je kinderen?\u2019<\/p>\n
\u2018Huh?!\u2019<\/p>\n
Ik keek haar verbaasd aan. Had ik iets gemist? Maar mijn antwoord was simpel: \u2018Ik heb geen kinderen.\u2019<\/p>\n
Haar reactie verraste me. Ontzet sloeg ze haar hand voor haar mond: \u2018O, wat erg!\u2019<\/p>\n
Dat voelde raar. Was het erg dat ik geen kinderen had, of bedoelde ze iets anders?<\/p>\n
Ze bedoelde het anders. Ze vond het erg dat ze het zo had gevraagd. We hadden er nooit over gesproken, maar ze had het gewoon aangenomen. \u2018Jij bent echt zo iemand met kinderen.\u2019<\/p>\n
Ik vatte het maar op als een compliment.<\/p>\n
Dan zijn er nog de momenten na het stellen van de vraag. Of beter gezegd, nadat ik de vraag heb beantwoord. Ik weet inmiddels dat er dan verschillende scenario\u2019s zijn. Iemand zegt: \u2018O.\u2019 En vervolgens blijft het even stil. Of kijkt je aan, en begint dan snel over iets anders of er komt een vervolgvraag: \u2018Waarom niet?\u2019<\/p>\n
Natuurlijk weet ik dat het onzin is, maar toch heb ik dan altijd even het gevoel dat ik het verkeerde antwoord heb gegeven of mezelf moet verdedigen.<\/p>\n
Vorige week werd de vraag me weer gesteld. Deze keer maakte de reactie op mijn \u2018nee\u2019 me stil.
\n\u2018O, daarom is mijn hoofd zo vol, en het jouwe niet.\u2019<\/p>\n
Het spookte de afgelopen dagen door mijn hoofd. Een goed antwoord op deze reactie heb ik niet. Wat ik wel weet, is dat het pijn deed. Omdat er een oordeel in zit. Het ons in een wedstrijd plaatst.<\/p>\n
Maar wel of geen kinderen hebben is geen wedstrijd. Het is zo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een doodnormale vraag, met een eenvoudig antwoord: ja of nee. Een vraag die we allemaal weleens stellen of die ons wordt gevraagd. Ook ik krijg deze vraag weleens. Het leukst vond ik de manier waarop mijn oppaskind Paul, toen drie, het vroeg. Met zijn hoofd een beetje schuin en met stralend blauwe ogen zei hij: … Lees verder ‘Heb je kinderen?’<\/span>