![\"Tjitske](\"http:\/\/karinverheij.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/IMG_1975-e1481981626867-768x1024.jpg\")
<\/p>\n
In \u2018Voor altijd voor het laatst\u2019 beschrijft Tjitske anekdotes uit het leven van een vrouw.<\/p>\n
Door deze anekdotes volg je de ontwikkeling die ze doormaakt: van klein meisje tot een jonge vrouw van eind dertig.<\/p>\n
Doordat ze schrijft in de \u2018ik-vorm\u2019 ben je snel geneigd te denken dat het over haarzelf gaat.\u00a0Hoewel dat in fictie nooit te bewijzen valt, zorgt dat er wel voor dat je door haar \u2018ogen\u2019 kijkt en leef je direct met haar mee.<\/p>\n
Haar manier van schrijven is heel prettig.<\/p>\n
Met goed gekozen woorden trekt ze je meteen in het verhaal.<\/p>\n
\u2018Je bent altijd zo vrolijk, maar ben je wel echt vrolijk?\u2019 Mijn vrolijkheid deed de meester denken aan de vrolijkheid van een clown met zo\u2019n grote rode lachende schminkmond. De schmink moest het verdriet op het gezicht erachter verbergen. Ik voelde me beschuldigd. Ik wilde niet dat hij mij met zo\u2019n clown vergeleek. Ik was geen clown. Ik deed niet alsof. Ik w\u00e1s vrolijk. Op de dagen dat ik van hem les had, was ik nog vrolijker dan anders.<\/em><\/p>\n De anekdotes zijn kort. Soms bestaat het uit \u00e9\u00e9n alinea, uit een pagina, en nergens is het langer dan twee pagina\u2019s. Hierdoor kan de schrijfster makkelijk overspringen naar een ander moment in \u2018haar\u2018 leven. Als lezer spring je moeiteloos mee.<\/p>\n Ze gebruikt een afwisseling van korte zinnen en heldere beschrijvingen. De wendingen zijn verrassend waardoor je wil blijven lezen.<\/p>\n Dat vind ik zo knap aan dit boek: Tjitske Jansen weet je als lezer te raken zonder veel woorden. Later kwam ik erachter dat dit boek haar prozadebuut was en dat ze hiervoor dichtbundels schreef.<\/p>\n Waarom ik moest huilen toen ik dit boek las?<\/p>\n Door haar laatste woorden op de laatste pagina. Pagina 115.<\/p>\n Het is haar \u2018dank je wel\u2019 pagina.<\/p>\n Ze bedankt drie mensen, als laatste bedankt ze mysticus Stephen Boonzaaijer.<\/p>\n Ze schrijft:<\/p>\n \u2018Stephen Boonzaaijer. Na ons gesprek op 16 maart 2014 begreep ik eindelijk waardoor het schrijven nu al zoveel jaren moeizaam ging, en lukte het me weer.\u2019<\/p>\n <\/em>Haar woorden raakten me.<\/p>\n Sinds ik zelf blog, kijk ik met andere ogen naar teksten en boeken die ik lees. Ik kon me niet voorstellen dat deze schrijfster \u00f3\u00f3k het worstelen met schrijven kent. Langzaam rolt er een traan over mijn wang. Meteen wrijf ik quasi nonchalant met mijn vingers langs mijn gezicht. Heeft iemand het gezien? Ik kijk om me heen. Twee andere passagiers in de trein zijn druk in gesprek. En de jongen aan de overkant kijkt geconcentreerd naar zijn scherm. Pff. Gelukkig. Er is niemand die … Lees verder \u2018Je bent altijd zo vrolijk, maar ben je wel \u00e9cht vrolijk?’<\/span>
\nTijdens het lezen van dit boek, dacht ik een paar keer \u2018Poeh, je zou maar zo kunnen schrijven.\u2019<\/p>\n
\n
\n<\/em>Ik verheug me nu al op een volgend boek van Tjitske Jansen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"